Ik word wakker met een kop die mijn ochtend kantelt. Tussen gordijnstroken drijven de eerste regels binnen, lichter en toch zwaarder dan de zon. Er is een naam, een getal, een plaats; iets gebeurde terwijl ik sliep, en nu ademt het in mijn kamer. De lepel tikt tegen porselein, een kleine klok. Ik vouw de woorden tot iets draaglijks, maar ze houden hun randen. Buiten schuift een tram voorbij. Ik adem met de stad en vraag welke stilte vandaag zal barsten.
De rimpel in de dag
Nieuws is een steen in het water van routine; ringen lopen uit naar afspraken, naar stemmen die verschuiven. Mijn agenda blijft hetzelfde, en toch niet. Ik lees een alinea opnieuw, alsof begrip in herhaling schuilt. De koffie koelt; het licht wordt van blauw langzaam amber. In de gracht tekent de wind halve cirkels, even ordelijk als verontrustend. Iemand lacht op straat, een breuk die mild voelt: bewijs dat zelfs op scherpe dagen zachtheid blijft zoeken naar land.
Tussen cijfers en gezichten
De cijfers staan rechtop, streng en overtuigend. Maar achter cijfers verschuilen zich gezichten die geen grafiek vangt: een hand op een tafelrand, een adem die schokt, een blik die langer blijft. Misschien loop ik daarom langzamer vanochtend, houd mijn spiegelbeeld in de ruit naast me vast. De wereld weerkaatst zichzelf; ik tik ertegen. We leren, keer op keer, dat betrokkenheid geen volume heeft, alleen diepte, en dat diepte begint met kijken zonder haast.
Wat blijft
Als de scroll stopt, blijven details achter als schelpen in een jaszak. Een naam die ik fluister op de trap. Het geluid van banden op nat asfalt. De keuze om aandacht te oefenen, niet als plicht maar als manier van aanwezig zijn. Ik zet de kop neer, leg mijn telefoon op zijn rug, scherm naar beneden zoals men een krant dichtvouwde.
Misschien is dat wat het nieuws doet: een kier maken waar licht of kou doorheen kan. Wij bepalen wat we binnenlaten, en hoe we het verwarmen. Dus stap ik de straat op, zoekend naar voorzichtig vertrouwen: een groet, een vertraagde pas bij het zebrapad, een vogel die opnieuw begint. Ik draag het bericht, maar laat het niet alleen. Het draagt mij ook, een beetje, richting een aandachtiger manier van kijken.
