Ik leer de dag niet te grijpen, maar zachtjes open te vouwen, als papier dat licht kraakt. In dat trage…
Lees meer
De zachte discipline van kleine rituelen
Ik leer de dag niet te openen met een zucht maar met wachten. Voor de eerste wekker houdt de stad…
Lees meer
Waar het licht de tijd zacht maakt
In de vroege uren, wanneer de stad nog fluistert en geen bevel uitdeeld, valt het licht als een vraag op…
Lees meer
Traag licht in een snelle wereld
De ochtend schuift als zacht linnen over de vensterbank. De stoep is nog nat, fietsen staan te druipen, en in…
Lees meer
Traagheid als Kompas in Versnelde Dagen
In de vroege ochtend, nog voor de stad haar schouders ophaalt, leer ik de traagheid opnieuw kennen. Het is een…
Lees meer
Langzaam licht: over traagheid en aandacht
Er is een ademteug die tussenin blijft hangen, net na de inademing, net voor de beslissing om weer los te…
Lees meer
De zachtheid van traagheid
Er is een uur waarin de dag nog sluimert, een smalle rand van stilte waar het licht aarzelend tegen het…
Lees meer
Traagheid als stille metgezel
Er zijn ochtenden waarop het licht niet valt maar fluistert, als stofdeeltjes die in stille spiralen door de kamer draaien.…
Lees meer
Ademen tussen de regels
Ik las vanochtend een bericht dat door de feeds schoof als een steen door water: de rimpels waren zichtbaar, de…
Lees meer
De stilte na de kop
Het was een korte zin, een kop die in mijn ochtend viel als een steentje in stil water. Het scherm…
Lees meer
Tussen kop en adem: langzaam nieuws in een snelle wereld
Ergens schuift een kop boven de horizon als een zwaluw die de lucht snijdt, en toch is het de stilte…
Lees meer
