Er zijn ochtenden die niet beginnen, maar ontwaken: als een gordijn dat zachtjes schuift en het stof in de lichtbundel zichtbaar maakt. In die trage opening lijkt de tijd geen klok, maar adem. Ik hoor het huis nog even slapen, het knarsen van hout dat zich uitrekt, de ketel die schuchter begint te zingen. Er is niets om te bewijzen, alleen een tafel, een kop die damp draagt, en de geur van papier die naar verhalen hint. Ik tel geen minuten; ik tel hoe de stilte zich vouwt rond mijn knokkels.
De langzame maat van de dag
Langzaam leven is geen stilstand, maar een clandestien akkoord met het onzichtbare. Het is de keuze om het ritme niet te laten dicteren door meldingen, maar door de cadans van een herhalend gebaar: water inschenken, woorden neerschrijven, een raam op een kier. In die herhaling ontstaat glans, zoals een steen rond wordt in de rivier. De dag hoeft niet spectaculair te zijn om betekenis te hebben; ze hoeft slechts op te lichten op de plekken waar aandacht landt.
Ik leer de stad opnieuw kennen via de reflecties in het raam: voorbijgangers in vertraagde passeerbewegingen, wolken die hun schaduw uitrekken over baksteen. De wereld wordt dieper als je minder snel antwoordt. Alsof elk ding, onopgemerkt, een tweede naam fluistert.
Een alfabet van ademhalen
We hebben een alfabet nodig dat begint bij luisteren. Luisteren naar de eigen pols, naar het zachte verzet van papier onder een pen, naar hoe warmte zich in een beker verzamelt en weer loslaat. Het is een taal die je niet leest met je ogen, maar met je huid. Ik schrijf vandaag met ruime marges, zodat gedachten een plek hebben om te landen. Fouten mogen blijven staan als kleine kruimels op het tafelblad: bewijs dat hier iemand werkelijk aanwezig was, niet alleen functionerend, maar voelend.
De ruimte tussen de noten
Als de dag sneller wil, zet ik een metronoom in mijn hoofd op een lagere stand. Niet om strak te spelen, maar om de stilte tussen de noten hoorbaar te maken. Daar, in de pauze, glanst betekenis. Het is de minuscuulste overgang die het geheel laat ademen.
Misschien is dit de eigenlijke luxe: niet tijd hebben, maar tijd toelaten. Een klein akkoord aanslaan en wachten tot de resonantie de kamer rondgaat. Wat ik vasthoud, slijt; wat ik laat gaan, werkt langer door. En zo wandel ik, al zittend aan de tafel, een dag binnen die me niet opeist maar uitnodigt, met open handen en trage, lichtgevende randen.
